Kur edukimi mban peshën e kohës
Nga Bruna Gosa
Ka shoqëri ku edukimi ecën mbi shtigje të shtruara, i mbështetur nga vazhdimësia dhe qetësia. Ka edhe të tjera ku ai ecën në terren të paqëndrueshëm, duke mbajtur mbi vete barrën e ndërprerjeve, pritshmërive të larta dhe ndryshimeve të shpeshta. Në këto rrethana, shkolla nuk është thjesht vend i dijes, por hapësirë ku koha provohet dhe kuptimi rinegociohet çdo ditë.
Ndryshimet vijnë shpesh me gjuhë të bukur dhe premtime të mëdha, por rrallë me kohën e nevojshme për t’u bërë pjesë e brendshme e sistemit.
Mësimdhënësit mësojnë të ecin mes kornizave që lëvizin, ndërsa nxënësit rriten mes programeve dhe arsimi zgjerohet në procedurë pa harruar misionin thelbësor, formimin e njeriut, jo vetëm matjen e tij.
Arsimi mbetet rruga më e sigurt për të dalë nga ecja rrethore e kohës. Jo me ndërtime të shpejta që ngrihen lehtë dhe shemben po aq shpejt, por me themele që kërkojnë durim, mjeshtëri dhe besim.
Shkolla nuk forcohet nga fjalët e mëdha të shkruara, por nga njerëzit që qëndrojnë çdo ditë brenda saj. Mësimdhënës që mbahen në këmbë, nxënës që gjejnë arsye për të mësuar dhe vendime që lindin nga zëri i klasës, jo vetëm nga jehona e sallave.
Edukimi ka dëshmuar se di të mbijetojë edhe atëherë kur i kërkohet më shumë se ç’mund të japë. Ai ka ruajtur gjuhën, vlerat dhe aftësinë për të menduar kritik, edhe kur rrethanat kanë kërkuar më shumë përshtatje sesa vizion. Pikërisht kjo qëndrueshmëri e ka mbajtur shkollën si një nga institucionet që nuk ka humbur besimin shoqëror.
Sot, në Ditën Ndërkombëtare të Edukimit, nuk mjafton ta përmendim arsimin si prioritet. Është koha ta kuptojmë atë si proces që kërkon drejtim, jo vetëm ndryshim, përkushtim, jo vetëm reformë dhe respekt për ritmin e brendshëm.
Vetëm atëherë edukimi pushon së qeni reagim ndaj kohës dhe shndërrohet në busull që e orienton atë.
